Vrede

Kerstavond sebiet en eindelijk kans om op internet te geraken. Want ook dat loopt moeizamer dan vorige jaren in Mali... Net als de 'reseau' van het gsm netwerk. Hongersnood is op komst. De oogsten waren mager wegens geen regen in het regenseizoen, de voorraden zijn bijna op. Inkomsten van toerisme zijn weggevallen... En toch blijven de Malinezen lachen, blijven ze moedig hopen dat het tij zal keren. Ca va aller! Horen we vaak.

Onze bagage is met een week vertraging aangekomen na een ommetje langs Dakar en Ouagadougou. Onze vriend Djibby heeft ze in Bamako opgepikt, op de bus gezet en wij hebben ze er 450km verder afgehaald. Il n'y a pas de problème.

Tanden trekken in de gevangenis van Segou was... niks voor gevoelige zielen. Daarmee is veel gezegd. Ik was toch wel onder de indruk van de leefomstandigheden en de gebrekkige gezondheidszorg daar.

Verder zijn we actief in Koutienso bij Suzy. We werken en leven in het dorp, proberen een steen bij te dragen in het dispensarium en de school. We zijn met Samba, een jongetje van 16 maanden met hydrocephalie (waterhoofd) naar Koutiala gereden waar we een Amerikaanse dokter vonden die hem volgende woensdag wil opereren, Suzy vond een sponsor die de operatie wil betalen. Hopelijk volgende week dus meer nieuws. Als de operatie slaagt heeft het kind overlevingskansen. Indien niet sterft hij. There are no other options zei de arts...

Vorig weekend brachten we in Terya Bugu door. Ooit opgezet als project voor sociaal toerisme aan de oevers van de Bani om de plaatselijke bevolking werkgelegenheid te bezorgen. Tien maanden geleden was het daar nog fijn vertoeven, nu is het ook daar 'dood'. Geen toeristen, dus geen werk, dus geen inkomen voor demensen... Het stukje paradijs daar dreigt verloren te gaan als er niet snel iets veranderd...

Maar we zijn hier graag. Erg graag. En we zitten nu samen met Eva (vroedvrouw die hier vrijwillig een tijd komt werken bij Suzy) en Marc en Linda (op doorreis) in Ségou.

Kanbé! Tot ziens. Tot hoors en schrijfs.

Vrede

Tanden trekken

Bagage is nog steeds niet toegekomen... we wachten nog tot morgenochtend in Bamako en hopelijk hebben we dan alles terug. Indien niet hebben we een plan B. Dan regelen we iets met mensen hier die de bagage dan op de bus zullen zetten...

Intussen heeft zr. Suzy gebeld. Of ik het zie zitten om zaterdag met Tiekoro naar de gevangenis van Ségou te rijden om tanden te gaan trekken?... Ja se! Natuurlijk wel!

We zullen blij zijn om Suzy terug te zien...

Terreur en banditisme?

Mali lijdt onder de beeldvorming van de Europese landen... Buitenlandse zaken raadt af om naar Mali te reizen...

Toerisme is hier in mekaar gestuikt, de mensen smeken om bij ons asjeblieft 'een goed woordje' te doen voor Mali. Hierbij dus.

Voor al diegenen die dachten te komen en niet meer zouden 'durven': In de zomer zijn er 90 mensen vermoord in Oslo (was superveilig voor buitenlandse zaken), 5 jongeren zijn gestorven op Pukkelpop. Afgelopen weekend nog werden 2 tienermeisjes dood van hun brommer gereden door een vluchter... . Van waar komt toch 'onze' onrealistische drang naar absolute veiligheid en zekerheid? En onze illusie dat die zou bestaan? (Trouwens, het lange leven is enkel geschonken aan de sponzen, en ook zij moeten vroeg of laat kapot - dixit D. Verhulst)

Het festival du Desert gaat DOOR in Timbouktou. ATT (president) heeft gisteren laten weten dat de stad nooit zo veilig is geweest en dat we niet zullen zwichten voor terreur en bandieten. Wijs gesproken ATT!!!

Soit, intussen zitten we in Bamako. Morgen reizen we af naar de brousse. Koutienso here we come. Drie vierde van onze bagage zit nog ergens tussen Lissabon en ?... Hopelijk kunnen we die snel recupereren... Gisteren wat ondergoed en een t shirt gekocht....

Tot de volgende, Kanbé

Oumar Coulibally, Hélène Touré

We zijn weer weg...

We zijn weer weg voor een maand of 2.

Onze vrienden bezoeken, de projectjes opvolgen, Zr Suzy beleven, van vriendelijkheid en humor genieten in Mali, en van de warmte (menselijke en klimatologische).

We houden je op de hoogte...

Gi Leoni - Marina Devis

Bonjour! Ca va bien? Bien dormi? Et la santé ? Ca va ?

We gaan ze missen, de uitgebreide en telkens zeer welgemeende, begroetingen van de Malinezen...

De Malinezen tout court. Met hun enorm gevoel voor humor en hun ongekende vriendelijkheid. Met hun miljoenen brommerkes en met hun aftandse auto's en bussen. Met hun ongelooflijke moed om ondanks de schrijnende armoede, de malaria, de aids, het stof, de droogte en sinds kort ook de Europese boycot wegens vermeend terrorisme te blijven vechten, lachen en graag leven. Met hun legendarische eerlijkheid (ter illustratie hierbij cursief een mooi Malinees verhaal dat we zelf mochten beleven). Toen we in Ségou de bus namen naar Mopti (die bus uit een van de vorige verhalen) moesten we 2 keer overstappen wegens ernstige pannes. Met bagage en brandstof en alles. Goed voor zo'n uur of 3 in de blakende zon op het plein van een busstation. Omdat we afspraken hadden in Mopti en omdat ook de derde bus die arriveerde er zeer ‘fatigué' uitzag besloten we onze bagage uit de bus te halen en een taximan te zoeken die ons tegen een redelijke prijs wou vervoeren. Toen we 's avonds in Mopti aankwamen (een goeie 500 km verder, pikdonker intussen) merkte ik dat ik de zak met 2 laptops - die ik vanuit België had meegenomen voor de directeur van een weeshuis in Mopti - was vergeten. Wellicht op het plein van 't station laten staan.

Zo'n busstation in Mali is niet te vergelijken met eentje hier. Het wemelt daar van het volk, reizigers, bedelaars, verkopers, dakloze kinderen, ... Ik had mezelf voor de kop kunnen slaan maar de laptops was ik dus kwijt. De taximan in kwestie zei dat hij 's anderendaags wel eens zou gaan kijken in het station (hij bleef overnachten in Mopti). Vanuit Mopti zijn wij naar de Dogon vertrokken. Toen we 4 dagen later terug in Mopti aankwamen in het ViaVia hotelleke had de directeur daar een telefoontje gekregen van een taximan uit Ségou. De man was inderdaad naar het station gaan kijken en iemand had daar een zak met 2 laptops aan de balie afgegeven. De taximan heeft vervolgens heel wat moeite gedaan om ons op te sporen, en het is hem gelukt. Na een goeie week hadden we de laptops terug!!!

We hebben de man een flinke fooi gegeven en uitvoerig bedankt. Hijzelf vond het nogal normaal dat we PC's terug hadden. ‘On ne vol pas au Mali' zei hij.

Het ‘Festival sur le Niger' was eigenlijk een perfecte afsluiter van een intense en deugddoende reis. Enorme vertragingen in het programma en een zeer slechte geluidsinstallatie, maar wat een sfeer! Meer dan eens kwamen mensen ons zeggen ‘allee toubabou - il faut bouger!'.

Tijdens onze laatste dagen in Bamako hebben we nog een microkredietje kunnen afsluiten (dankzij de respons van heel wat volgers van deze blog, nogmaals merci daarvoor). Mariam is een alleenstaande mama met 2 kindjes die overleeft door vloeibare zeep te verkopen. Het was haar grote droom om een restaurantje te openen en ze heeft de afgelopen jaren al wat materiaal verzameld daartoe. Ontbrak alleen een startkapitaaltje. We hebben haar kunnen op weg zetten en ze liet intussen al weten dat ze een geschikte locatie vond... .

Rest ons alleen nog alle volgers, lezers, vrienden en symphatisanten van ons blogske te bedanken. Ik ga de blog nog even aanhouden en de volgende weken nog wat foto's proberen plaatsen.

PS: Het is hier in België zo ontzettend rustig en goed georganiseerd. Bijna vervelend zelfs.

Allemaal een warme knuffel!

Kanbé

Omar Coulibaly en Mokhtar Diallo

Mokhtar Diallo (Freddy) & Oumar Coulibaly (ik)

In Mali is er veel om de namen te doen. Elke naam heeft zijn betekenis en verwijst naar de afkomst van zijn eigenaar. Na een tijdje, als je zo wat ingeburgerd bent krijg je een Malinese naam toebedeeld. Freddy is nu een DIALLO (een Peul), ikzelf een COULIBALY (Bambara).

We hebben afscheid genomen van onze vrienden in Koutienso. Uiteindelijk hebben we zowel de familie Traore als de familie Dao (zie foto bij de ondertekening door familiehoofd Tiékoro) een mikrokrediet kunnen aanbieden. De Traores kopen er 4 koeien en een aantal schapen mee. De familie Dao gaat er een omheining mee financieren rondom hun groententuin (nu wordt alles opgegeten en vertrappeld door dieren) en kippen kweken. Als alles goed gaat betalen ze volgend jaar een eerste schijfje terug.

Intussen zijn we aan de laatste etappe van de reis begonnen. We zijn vanmorgen aangekomen in Ségou en maandag begint hier het 'Festival sur le Niger'. Zes dagen lang dans, muziek en animatie op zijn Afrikaans. Dat wordt wat!...

Gelukkig zijn we uitgerust na een weekje zalig kamperen. Terya Bugu (dorp van de vrienschap) is een paradijselijk oord aan de oevers van de Bani. Exotische vogels, reptielen (slangen, hagedissen, varanen, schildpadden, krokodillen ...), bananenbomen, papayas, kokos, ...

En er is ook slecht nieuws uit Mali. Zowel de Franse als de Belgische en de Duitse regering roepen hun burgers op om NIET naar Mali te komen (zie website Buitenlandse zaken). Algerije, Niger, Mauretanië en Mali zouden niet langer veilig zijn vanwege het risico op terreur. Voor Mali betekent dit , na een vreselijk regenseizoen, opnieuw een ramp. De (bange) toeristen blijven weg en de mensen die op het hoogseizoen hadden gehoopt om iets te verdienen zien zich met talrijke annulaties geconfronteerd. Vooral de Fransen schijten blijkbaar in hun broek (excusé le mot). Wij kunnen alleen maar uitdrukkelijk zeggen dat we ons op GEEN ENKEL moment onveilig hebben gevoeld (ik trouwens zelfs niet in Mauretanië).

Ik ben er zeker van dat je op de Brusselse ring meer risico loopt dan hier in Mali en het wordt de hoogste tijd dat het accent van de terreurbestrijding verschoven wordt naar ARMOEDEBESTRIJDING. Lijkt me veel efficiënter.

Bon, ik ben nu meer dan drie maand onderweg, het lijken slechts drie weken... Tot binnenkort.

Il faut manger!! Si non, l'Afrique te mange

Dag allemaal,

intussen hebben we niet vaak de kans gehad om op internet te geraken, maar wat belevenissen betreft kan het nogal tellen...!

Vooreerst de rit van Segou naar Mopti, met de bus. Iedereen erin, alles erop: zwarte wolk en motor kapot. Overladen in een andere bus (lees wrak). Alles, inclusief de brandstof (in emmertjes doen - vervoçlgens in Jerrycans en dan i/d tank). Weer alles ok (na 3 uur) start! Maarversnellingsbak werkt niet. Opnieuw overladen. Tja...

Dan een memorabele séjour in Dogon land (zie fotos). Via Mopti en San weer terug naar Koutienso.En daar was't weer avontuur. Onze mikrokredietjes verder afgewerkt, in San bij een schrijnwerker 2 tafels laten maken en die in een pickup met open laadbak vervoerd, we waren als eerste aanwezig bij een broussebrand waarbij de vlammen over de gebouwtjes sloegen (gelukkig kwam zowat de helft van het dorp aanzetten en kregen we de brand onder controle), weerwat toiletproblemen (verstopt)opgelost, de hond van zr Suzy 'geopereerd' (het beest had zo'n lange nagels dat ze in zijn huid groeiden - opgelost met een tandartsschaartje en antibacteriële zalf)..

Nu weer wat luxe en comfort in Ségou en via een ommetje naar Bamako (welkom Walter en Annemie!). En dan...nog wat kamperen langs de Bani, nog een afspraak met Checkero ivm nog een kredietje (we kregen nogal watreacties en kunnen dus nog een familie iets aanbieden! - merci Riet, Frank, Katrien, Colette, Tine, et les autres.

Volgt nog het festival aan de Niger! En nadien is't weer terug naar België... Maar ach, das nog lang en je mag er van op aan we komen snel terug!!!!! Tot rap x

Thuis is waar je... Castel staat

Happy New Year aan allen!! Kussen, bisous, knuffels, kies maar...

Vooreerst in telegramstijl een samenvatting van de gebeurtenissen sinds het vorige verhaal:

- de goeie ouwe Citroën Saxo (8j) is verkocht in Bamako. Oorspronkelijk was ik van plan om met een 2PK te komen. Op aanraden van een betrouwbare en ervaren garagist heb ik voor de Saxo gekozen. En terecht!! Hij (zij?) heeft me zonder 1 enkel probleem, zelfs geen lekke band, naar Bamako gebracht. 'Juste les ammortisseurs sont un peut fatigués' (na de vreselijke weg door Senegal). Met de opbrengst van de Saxo heb ik een retour vliegtuigticket gekocht en de rest investeer ik, samen met een paar vrienden, in een microkrediet tbv een grote familie in Koutienso.

- Lin en Marina zijn met 24u vertraging (sneeuw en zo...) veilig aangekomen.

- We zijn naar 'huis' gegaan (Koutienso - zo'n goeie 400km ten oosten van Bamako) en werden snel geconfronteerd met het onbetwistbare feit dat Mali het vierde armste land ter wereld is. Na een verschrikkelijk regenseizoen waar heel wat dorpjes in de brousseonbereikbaar werden en er heel wat van de karige teelten vernield werd, is de armoede en de nood er groter dan ooit. Heel wat kinderen zijn gestorven door een gebrek aan medische (onbereikbare) hulp.

Zonder ook maar de illusie te hebben dat we iets kunnen 'oplossen' hebben we toch maar meteen de handen uit de mouwen gestoken.Lin en Marina hebben in het dispensarium administratief werk verricht en hard gewerkt tijdens de maandelijkse preventieve gezondheidscontrole van de baby's uit de buurt. Ze hebben zo'n 70 kindjes gewogen, gemeten, geregistreerd en ... geknuffeld (zie fotos straks). Freddy en ikzelf hebben klussen opgeknapt, septische putten leeggemaakt, boodschappen gedaan, ...

Momenteel zitten we in Ségou. We genieten dit weekend van wat 'westers' comfort (toch gemakkelijk als je over wat geld beschikt...). Volgende week trekken we naar de Dogon en nadien weer naar San en Koutienso. Nog wat PC's afleveren, het microkrediet verder uitwerken (de familie Traore - samen zo'n 25 mensen- kopen met onze lening wat koeien en schapen en betalen gedurende een jaar of 3 de lening renteloos af. Hun afbetalingen gaan we gebruiken om nog andere families microkredietjes voor te stellen. We gaan er de wereld niet mee veranderen en dat van die druppel op hete platen kennen we ook. Maar machteloos blijven toekijken is gewoon geen optie! Als er nog mensen zich geroepen voelen om een deeltje krediet te verlenen, laat maar weten ([email protected]) . Er blijft NIKS hangen onderweg, we investeren het ter plekke en volgen het zelf op.

Voila, tot zover een kleine update. Later plaats ik nog wat foto's. De gezondheid is nog steeds erg goed. Freddy heeft geen last van de medische probleempjes waar hij de afgelopen maanden mee werd geconfronteerd. Lin en Marina moesten enkel wat 'acclimatiseren', maar dat is intussen ook al achter de rug.

Tot snel, geniet van de winter ginderen hopelijk wordt 2011 een geweldig jaar. Ook voor de mensen in Mali... xxx